za powieść Beton i svici otrzymał prestiżową nagrodę przyznawaną przez czasopismo Nin. W 1959 r. za swój poetycki dorobek otrzymał nagrodę im. Jovana Jovanovicia Zmaja. W czasach dekolonizacji podróżuje po Afryce, na bazie swoich spostrzeżeń publikuje dziennik z podróży o tytule Crno na belo (1962). W tym samym roku ukazuje się powieść Generalbas oraz zbiór esejów pt. Notes. W latach 1962–1972 Davičo wydał cykl pięciu powieści noszących ten sam tytuł: Robije. Za powieść Gladi po raz drugi otrzymał nagrodę Ninu, sytuacja powtórzyła się także w roku następnym kiedy to za powieść Tajne trzeci raz zdobył tę pożądana w świecie literatów nagrodę. Pozostaje jak dotąd jej jedynym trzykrotnym laureatem. W 1969 r. wydano dwudziestotomowe Dzieła zebrane Oskara Davičo. W roku 1980 przeniósł się do Sarajewa, gdzie założył i prowadził czasopismo Dalje. W 1983 r. wrócił do Belgradu. Sarajewskiej gazecie „Oslobođenje” sprzedał rękopis pierwszej części autobiografii Po zanimanju samoubica. Rękopis drugiej części pt. Po zanimanju izdajnik przepadł podczas ostatniej wojny.