Tobiasz żywi się głównie skorupiakami planktonowymi (m.in. widłonogami), robakami i większymi okrzemkami, rzadziej narybkiem bądź ikrą. Sam zaś pada ofiarą wielu drapieżników, m.in. fok pospolitych (Phoca vitulina), wielu gatunków ptaków (np. nurzyka zwyczajnego Uria aalge), a także innych ryb. Bardzo chętnie zjadany jest przez dobijaka.
Dojrzałość płciową osiąga przy długości 11–15 cm. Tarło przypada na różne miesiące w zależności od lokalizacji. W Morzu Północnym odbywa się w okresie zimowym, w Bałtyku zaś latem i wczesną jesienią. Ikra składana jest na piaszczystym podłożu. Jajeczka są żółte, lepkie i mają jajowaty kształt. Larwy pelagiczne, unoszą się wraz z prądem wody, stanowiąc masę planktonową. Maksymalny notowany wiek – 7 lat.
Znaczenie gospodarcze Ma pewne znaczenie gospodarcze. Używany głównie do przerobu na mączkę rybną, a także jako przynęta do połowu innych ryb. Przy połowach komercyjnych chwytany za pomocą włoków i sieci drobnooczkowych. Przez wędkarzy zbierany w czasie odpływu przy pomocy grabi lub łowiony w specjalne sieci nazywane „tobiaszówkami”. W latach 60. i 70. XX wieku połowy tobiasza w Morzu Północnym, wraz z innymi dobijakami, oscylowały w granicach 150–300 tys. ton. W latach 1982–2001 całkowite roczne połowy dobijakowatych wahały się zakresie od 0,54 do 1,1 mln ton.