Wedle legendy bracia szukając nowej siedziby, załadowali na muła (niem. Maultier) worek złota, pobłogosławili i wyprawili w świat. Muł doszedł do miejsca, gdzie obecnie znajduje się źródło Eselsbrunnen, zrzucił swój ładunek i zaczął grzebać w ziemi kopytem, aż wytrysnęła fontanna wody. Bracia zobaczyli w tym znak boży i postanowili wznieść swój klasztor właśnie w tym miejscu. O legendzie do tej pory przypomina nazwa miejscowości Maulbronn (tłumaczona bezpośrednio znaczy „źródło muła” lub „studnia muła”), jej herb oraz wizerunek muła gaszącego pragnienie w źródełku, znajdujący się na sklepieniu kaplicy źródełka (niem. Brunnenkapelle).
Rozwój opactwa Klasztor szybko się rozwijał i wkrótce stał się głównym centrum handlowym, społecznych i politycznym regionu.
W roku 1156 opactwo objęto wójtostwem cesarskim (niem. Kaiserliche Schirmvogtei), co zostało potwierdzone w 1232. Konwent jednak wybrał protektorat biskupa Spiry, który przekazał wójtostwo (niem. Vogtei) swojemu ministeriałowi (łac. ministerialis) Henrykowi z Enzberg, który stał się oficjalnym protektorem klasztoru w 1236 r. Następne dziesięciolecia upłynęły na burzliwych sporach pomiędzy klasztorem a panami z Enzberg, którzy próbowali użyć władzy nad konwentem, by umocnić swoją pozycję polityczną. Od 1325 patronat (niem.