Biecz – miasto w województwie małopolskim, położone nad rzeką Ropą, na jednym ze wzgórz Pogórza Karpackiego.
Prawa miejskie ma od XIII wieku. Do połowy XVI wieku był jednym z największych miast w Polsce. Przeżył rozkwit w XIV i XV wieku, dzięki posiadaniu statusu miasta królewskiego, zaś od XVII w. zaczął podupadać. Współcześnie Biecz jest niewielkim, zabytkowym miasteczkiem o walorach turystycznych.
Historia thumb|upright=1.3|Położenie Biecza na mapie Polski w X w. thumb|Rzeka Ropa
Starożytność .
Wczesne średniowiecze Najprawdopodobniej już w IX w. na wzgórzu zamkowym istniał gród wraz z osadą służebnąNa podstawie prac archeologicznych z 1961.. Na tym wzgórzu w XIII w. wybudowano zamek, jeden z trzech w BieczuG. Ślawska, Związki z Bieczem Królowej Jadwigi, Biecz 1997, s. 6.. Pierwsze wzmianki o Bieczu, w których wspominany jest kościół i ziemia biecka, znajdują się w kronice Thietmara z Merseburga i pochodzą z XI w. (ok. 1012–1018). W 1184 Kazimierz Sprawiedliwy nadał dziesięciny w ziemi bieckiej kolegiacie św. Floriana w KrakowieT. Ślawski, Biecz i okolice, Biecz 2005, s. 8.. Informacja o bieckim kasztelanie Mikołaju (Nicolaus de Beycz) znajduje się w dokumencie z 1243.