System wodny nadal podlega presji środowiskowej z powodu rosnącego zużycia wody w Tunezji.
Gdy zasolenie wczesną wiosną spada do 5 g/L, w jeziorze zakwita rdestnica, stanowiąca pokarm wielu gatunków ptaków. Okoliczne mokradła porasta obficie sitowie, z czego korzysta ok. 2000 sztuk wypasanego tam bydła.
Budowa tam W latach 80. i 90. rząd planował budowę na rzece Tinja wielu tam (m.in. Sejenane, Melah, Tine, Douimis), w celu pozyskania wody pitnej i irygacji północnej Tunezji. Zrodziło to obawy, że delikatny układ zasolenia w jeziorze Aszkal może zostać zaburzony poprzez znaczne ograniczenie napływu słodkiej wody. Zbudowane tamy wywołały w latach 1993–1995 spodziewany, katastroficzny skutek – zasolenie jeziora zaczęło się wahać między 35 a 70 g/L, zamiast typowych 5-40 g/L. Spowodowało to zanik rdestnicy i brak pokarmu dla ptactwa. Wysychać zaczęły również mokradła. Dodatkowo, krajobraz górskiej części parku zaczął zmieniać się przez działające do 1993 roku kamieniołomy. W 1996 UNESCO oznaczyło park jako obiekt zagrożony. Podjęte próby odwrócenia tych skutków przyniosły pożądane działania i 10 lat później park został z tej listy wykreślony.
Przypisy
Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Tunezji Kategoria:Rezerwaty biosfery w Afryce Aszkal