Dla przykładu, gdy w Palatynacie władzę objął Otto Henryk i wkrótce konwertował na kalwinizm, to miał on (wedle erastianizmu) prawo do wymuszenia dekretem (i egzekwowania sądownie) konwersji swoich poddanych na kalwinizm - mimo że uprzednio stanowili oni zaledwie 3% mniejszość wśród ludności Palatynatu.
Erastianizm angielski Erastianizm stał się nurtem przyjętym wśród angielskich elit władzy politycznej, gdzie dał sobie wyraz jako tzw. Boskie Prawo Królów (the Divine Right of Kings), które najpełniej wyraził król Jakub I Stuart w trakcie swojej mowy parlamentarnej w 1610 roku, w której samodeifikował siebie i swoją władzę.
Pod wpływem wojny domowej w Anglii, apologetą erastianizmu stał się Thomas Hobbes - w swoim dziele "Behemot" z 1668 roku jednakowo krytykuje katolików i purytanów za ich dążenia do wprowadzenia, kolejno, "papieskiej tyranii" i kongregacjonizmu politycznego. Zdaniem Hobbesa, władcy angielscy mają prawo dokonywać wyborów nawet w zakresie doboru ksiąg kanonicznych, oraz ich właściwego przekładu na język angielski.