Ze względu na upadek obyczajów wśród duchowieństwa, postanowił wprowadzić rekolekcje dla kandydatów do kapłaństwa. W tym czasie starał się także o aprobatę Rzymu dla nowego zgromadzenia. Początkowo Kongregacja Rozkrzewiania Wiary nie wyraziła zgody, ale dzięki działaniom z Kongregacją Soborową udało się uzyskać zgodę i 12 stycznia 1632 roku Urban VIII wydał bullę Salvatoris nostri, zatwierdzając Zgromadzenie Misji.

W 1632 roku, po wielu namowach i radzie swojego kierownika duchowego, przyjął opactwo św. Łazarza od opata Adriana le Bona. Misjonarze zamieszkali tam i z tego powodu nazwani zostali lazarystami. Początkowo parlament nie był skłonny uznać dokumentu nadanego przez arcybiskupa Paryża, ale ostatecznie 7 listopada 1632 roku przyznał opactwo Wincentemu. Latem 1633 roku neoprezbiterzy zaczęli głosić kazania dla murarzy, budujących klasztor dla wizytek. Zrodził się wówczas pomysł organizowania regularnych, cotygodniowych spotkań rekolekcyjnych, które przekształciło się w stowarzyszenie. Pierwsze spotkanie odbyło się w sobotę 16 lipca, ale każde następne odbywało się we wtorki, stąd przyjęła się nazwa „konferencji wtorkowych”.