Oprócz tego odbywały się także „konferencje czwartkowe”, przeznaczone dla studentów i wykładowców Sorbony.
W 1642 roku założył seminarium dla chłopców, początkowo w kolegium Bons Enfants, przeniesione potem do opactwa św. Łazarza. Zostało nazwane seminarium św. Karola. Dzięki wsparciu finansowym kardynała Armanda Richelieu, w tym samym czasie powołał drugie seminarium w Annecy.
Współpraca z Ludwiką de Marillac Na przełomie 1624 i 1625 roku Wincenty poznał Ludwikę de Marillac, która rok później owdowiała. Za radą Depaula zaczęła praktykować życie pokutne i wizytowanie bractw miłosierdzia. W 1630 roku, po dołączeniu Małgorzaty Naseau, Wincenty chciał przekształcić tworzącą się grupę Pań Miłosierdzia w instytut. Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia (zwane szarytkami), które nie miało być zakonem klauzurowym, zaczęło działać 29 listopada 1633 roku. Trzy lata później, dzięki staraniom Genowefy Fayet, arcybiskup Paryża powierzył Wincentemu funkcję dyrektora szpitala Hôtel-Dieu, przy którym zaczęło działać bractwo miłosierdzia.