Wincenty regularnie spotykał się z kardynałem Richelieu, a także z królem Ludwikiem XIII. w 1643 roku był przy jego śmierci. Na prośbę Anny Austriaczki, został opiekunem jej małoletniego syna Ludwika XIV. Jednocześnie powołano go do Rady Sumienia, na której czele stał Jules Mazarin. Kardynał często sprzeciwiał się Wincentemu, między innymi dlatego, że Depaul opracował zakaz nadawania biskupstw księżom, którzy nie mieli przynajmniej rocznego doświadczenia kapłańskiego.
Gdy w 1648 roku wybuchła Fronda parlamentarna, pomógł królowej i jej synom w ucieczce z Paryża. Do stolicy powrócił po zawarciu pokoju w Rueil-Malmaison, jednak w 1650 roku wybuchła Fronda książąt, w czasie której Wincenty podjął się mediacji zwaśnionych stron. Wobec tego skierował prośbę do papieża o interwencję i wysłał list do Mazarina, aby opuścił Francję. Kardynał przychylił się do prośby, natomiast Wincenty zrezygnował z zasiadania w Radzie Sumienia.