Do posługi przyłączyły się między innymi Maria Magdalena de Vignerot (księżna d’Aiguillon), Madeleine de Landes (żona Guillaume’a de Lamoignona) i księżna krwi Caroline de Montmorency (z dynastii Kondeuszy).
Potwierdzenie kanoniczne Wincenty uzyskał paryskiego koadiutora Jean-François Paula de Gondiego w 1645 roku. Ze względu na zaginięcie dokumentów i późniejsze aresztowanie biskupa, sprawa utknęła w parlamencie. Nowe patenty królewskie i akceptacja parlamentu nastąpiły dopiero w 1658 roku, kiedy to szarytki formalnie stały się zgromadzeniem. Trzy lata wcześniej Wincenty opracował dla sióstr reguły zakonne, choć nie zostały one wtedy wydane drukiem. Także kwestia składania ślubów przez kandydatki była wdrażana powoli.
Sprawy polityczne Podczas wojny trzydziestoletniej Wincenty zaangażował się w pomoc ludności okupowanej Lotaryngii. Początkowo wystarał się o audiencję u kardynała Armanda Richelieu, prosząc o pokój. Wówczas zorganizował zbiórkę pieniędzy dla poszkodowanych i wysłał tam misjonarzy. Według szacunków brata Mateusza Regnarda, w ciągu kilkunastu lat wysłano do Lotaryngii pomoc o wartości dwóch milionów liwrów. Podobną pomoc zorganizowano dla Pikardii i Szampanii.