Dojrzewanie synapsy immunologicznej Kiedy w wyniku adhezji zostaje podjęta decyzja o przedłużeniu interakcji pomiędzy komórkami, dochodzi do ostatecznego uformowania się synapsy. Jest to możliwe dzięki istnieniu tzw. mikrodomen błony komórkowej, czyli specjalnych miejsc o nieco innym składzie chemicznym. Ze względu na owe różnice, w mikrodomenach zakotwiczone są różne białka, nie każde jednak białko błonowe może wchodzić w skład mikrodomeny. Okazuje się, iż w trakcie tworzenia synapsy mikrodomeny łączą się ze sobą i dzięki temu tworzony jest region o ściśle ustalonym składzie białkowym, który z jednej strony zawiera białka niezbędne do wytworzenia sygnału, z drugiej zaś wyłączane są z tego regionu (synapsy) białka, które mogą interferować z sygnałem lub zawadzać sterycznie.
Struktura synapsy immunologicznej jest jednak jeszcze bardziej uporządkowana, składa się bowiem z dwóch regionów: cSMAC (ang. central supramolecular activation clusters) – region ten leży w środku synapsy i zawiera receptory limfocytów T rozpoznające antygen, cząsteczki MHC z prezentowanym antygenem oraz inne białka, biorące bezpośredni udział w przekazywaniu sygnału, pSMAC (ang.