Powstawały coraz to nowe zakłady przemysłowe. W 1896 założono Fabrykę Parową Wyrobów Ślusarskich, należącą do Zygmunta Rübnera. W 1899 r. uruchomiona została destylarnia wódek Hermana Munka, działająca pod nazwą „Fabryka Rosolisów, Likieru, Rumu i Spirytualiów” i rozbudowana w 1902. Prowadzony był tu młyn, cegielnia, fabryka chemiczna Pauza, tartak, przedsiębiorstwo produkcji wód gazowanych oraz liczne zakłady rzemieślnicze.
Wraz z rozwojem przemysłu na terenie Zabłocia, praca w tej dziedzinie gospodarki stała się głównym zajęciem mieszkańców miejscowości. W związku z tym wieś zmieniła swój charakter, zabudowę i strukturę ludności, stając się przemysłowym przedmieściem Żywca i przyciągając nowych, napływowych mieszkańców. Miejscowi robotnicy, korzystając z kolei, dojeżdżali również do pracy w zakładach działających na terenie Bielska. Część mieszkańców zatrudniona była przy obsłudze sieci kolejowej. Działały jednak w dalszym ciągu mocno rozdrobnione zabłockie gospodarstwa, zajmowano się w nich uprawą roli oraz hodowlą zwierząt. Zabudowa mieszkaniowa ludności trudniącej się rolnictwem miała charakter tzw. placów, powstałych poprzez grupowanie się domów służby wokół nieruchomości zajmowanych przez miejscowych kmieci.