L. Ślękowa, W sprawie zagadek sowizdrzalskich, „Pamiętnik Literacki” 1984, z. 2, s 394.. Julian Krzyżanowski wypośrodkował powyższe opinie stwierdzając, iż:
Autorzy utworów zaliczanych do literatury sowizdrzalskiej wydawali je anonimowo lub pod pseudonimami. Wydaje się, że posługiwanie się pseudonimami stanowiło element parodii, nie było natomiast rezultatem obaw przed represjami ze strony władz kościelnychS. Grzeszczuk, op. cit., s. LXV. Janusz Tazbir przypuszcza, iż część utworów mogła wyjść spod pióra zawodowych literatów, którzy pseudonimami próbowali zamaskować swoją tożsamość (J. Tazbir, op. cit., s. 340)..
Wydania Pierwsza polska książka o Sowizdrzale, zatytułowana Sownociardłko, ukazała się ok. 1530-1540 w Krakowie w drukarni Hieronima Wietora. Od drugiego wydania (przed lub w 1547) dzieło tytułowane było Sowiźrzał, a w kolejnych wydaniach także Sowizdrzał. Anonimowy przekład oparty był na niemieckim pierwowzorze Ein kurtzweilig Lesen von Dyl Ulenspiegel, opublikowanym również anonimowo w roku 1510/11. Historia Dyla Sowizdrzała cieszyła się w Polsce dużą popularnością. Wydania z XVI w. zostały prawie całkowicie zaczytane.