Poza tańcem z bębnami i zabawami ze śpiewem, grenlandzcy Inuici kultywują także tradycję pieśni piseq (lub: piserk, pieśni osobiste). Te pełne wyrazu, duchowe, często zabobonne lub opowiadające jakąś historię pieśni, mogą być m.in. komponowane do tańca z bębnami. Piseq i inne tradycje wokalne, a także zabawy śpiewowe łącznie obejmują szereg stylów i harmonii, zależnych od okoliczności, w jakich są wykonywane. Jednym z przykładów może być użycie przytłumionej harmonii wokalnej, tak do zilustrowania charakterów w pieśniach narracyjnych, jak i na użytek pieśni osobistych w prywatnym otoczeniu. W wielu pieśniach można znaleźć znikomą liczbę rzeczywistych słów, mieszanych z takimi dźwiękami i sylabami, jak np. ai-ya-yainga. Pieśni innuickie są stroficzne i najczęściej korzystają z sześciu różnych dźwięków; użycie motywów melodycznych i związanych z tekstem zdarza się często.
Długość słów występujących w pieśni i ich akcentowanie wpływa na rymy i sprawia, że pieśni nabierają formy zbliżonej do recytacji.