Na przełomie tysiącleci powrócił do rodzinnego Yorkshire i skupił się na dokumentowaniu w swoich pracach światła i zmieniających się pór roku na angielskiej wsi. Eksperymentował także z nowymi technologiami, niektóre z prac wykonał na iPadzie.
W 2012 r. przeszedł udar, który osłabił jego mowę, ale dalej kontynuował pracę artystyczną.
W 2017 r. w Tate Britain otwarto retrospektywną wystawę prac Hockney'a, która stała się najczęściej odwiedzaną wystawą w tej instytucji.
Zmarł 11 czerwca 2026 roku, do końca swojego życia pozostawał aktywny artystycznie.
Twórczość Zasłynął z licznej, różnorodnej, innowacyjnej i głębokiej twórczości. Stosował różnorodne techniki artystycznego wyrazu. W pracach Hockneya przeważała tematyka autobiograficzna; najwięcej było portretów, autoportretów i pogodnych scen kameralnych, których bohaterami są jego przyjaciele i znajome wnętrza (np. Portret Artysty, 1971). Charakterystyczna dla nich swobodna elegancja i niezmącona świetlistość dominowała także w martwych naturach Hockneya.
W części swoich dzieł przedstawiał tematykę homoseksualną, np. we wczesnym obrazie We Two Boys Together Clinging, namalowanym w 1961 r. gdy homoseksualizm w Wielkiej Brytanii nadal był karalny.