B-Werk) posiadał uzbrojenie składające się z: 4 karabinów maszynowych, zgrupowanych po 2 w kopułach sześciostrzelnicowych (typ 20P7), umożliwiających ostrzał całej przestrzeni wokół schronu, granatnika fortecznego typu M19 w kopule pancernej w stropie, fortecznego miotacza ognia w stropie, karabinu maszynowego osłaniającego wejście, za płytą pancerną.
Istniały bardzo różne konfiguracje uzbrojenia i elementów pancernych – zależne od czasu budowy i umiejscowienia danego schronu. Przykładem tego rodzaju schronów (B-Werków) w Polsce mogą być Pz.W. 716 i Pz.W. 721.
Ponadto duża część obiektów tego typu posiadała możliwość rozbudowy o broń przeciwpancerną, czyli armatę kalibru 37 lub 50 mm w wieży bądź kazamacie. W praktyce jednak umocnień nie wyposażono w działa przeciwpancerne (jedynie GW Ludendorff posiadała armatę przeciwpancerną). Wyższym stopniem rozbudowy panzerwerków były obiekty rozproszone, których przykładami mogą być Pz.W. 814 „Moltke” i Pz.W. 817 „Roon”. Obok głównego obiektu posiadały one tzw. wieże odosobnione, czyli połączone komunikacją podziemną odrębne, mniejsze schrony.
Schrony opisywane jako panzerwerki posiadały od 1 do 4 kondygnacji.