Po wyzwoleniu podjął w 1944 pracę w referacie lotnictwa cywilnego resortu komunikacji PKWN, po czym w sierpniu 1944 powołany został do lotnictwa wojskowego i awansowany na podporucznika pilota. Służył w 15 zapasowym pułku lotniczym w Zamościu, po czym w Sztabie Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych jako dowódca klucza łącznikowego. Po wyzwoleniu zachodniej Polski został przeniesiony do Bydgoszczy jako zastępca dowódcy portu lotniczego. Po zakończeniu wojny, w 1945 został zdemobilizowany. Oddelegowano go wówczas do pierwszego polskiego powojennego biura konstruktorów lotniczych – Lotniczych Warsztatów Doświadczalnych (LWD) w Łodzi, kierowanych przez Tadeusza Sołtyka, jako pilota-oblatywacza.
28 października 1945 oblatał pierwszy polski powojenny samolot LWD Szpak-2 (pierwszy lot został zakończony złamaniem podwozia), po czym dokonał jego oficjalnego oblotu 6 listopada 1945. Następnie, w latach 1945–1950 oblatał także jako pierwszy prototypy samolotów LWD Szpak-3, Szpak-4 (pierwszy seryjny), LWD Żak-2, Żak-4, LWD Junak-1, LWD Zuch-1, Zuch-2 i dwusilnikowego LWD Miś.