w Puszczy Solskiej, a od 1945 do 1947 był żołnierzem WiN. Jako żołnierz WiN dowodził kompanią walczącą na obszarze lubelskim, brał m.in. we wrześniu 1945 w udanej akcji ataku na więzienie UB w Tomaszowie Lubelskim i odbiciu tamtejszych więźniów.
Po ujawnieniu się wyjechał we wrześniu 1947 do Wrocławia, gdzie podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1951 obronił pracę magisterską. Równocześnie pracował w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich – początkowo jako stypendysta, później został zatrudniony na etacie bibliotekarza naukowego. Od 1953 pracował w Instytucie Badań Literackich PAN w Warszawie, początkowo na stanowisku starszego asystenta (1952–1954), potem został adiunktem (1955–1958) i kierownikiem Pracowni Literatury Oświecenia (1958–1961). W 1960 doktoryzował się w IBL PAN na podstawie rozprawy Początki romansu listownego w literaturze polskiej czasów saskich (promotorzy: najpierw Tadeusz Mikulski, a po jego śmierci Kazimierz Wyka). W 1974 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1978 - profesora zwyczajnego. W okresie 1975–1981 kierował BL PAN. W latach 1987–1990 był rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego, on też przeforsował usunięcie nazwy UWr im. Bolesława Bieruta. Pełnił także funkcje prorektora tej uczelni ds.