W 1943 r. jego pamiętniki i rękopisy zostały zniszczone podczas nalotów na Hamburg. Oprócz kilku wierszy opublikowanych w Neue Rundschau w 1942 i 1944 r., jego pierwsze publikacje ukazały się w 1947 w Wolfgang-Krüger-Verlag w Hamburgu. W następnym roku opublikował pierwsze książki w tłumaczeniu we Francji.
W Upadku (części Wywiadu ze śmiercią; 1948) skupił się, jako jeden z pierwszych pisarzy powojennej literatury niemieckiej, na okropnościach bombardowania i zniszczenia jego rodzinnego Hamburga.
W 1949 r. został wybrany do Akademii Nauk i Literatury w Moguncji, w roku 1950 obok m.in. Hansa Henny Jahnna został członkiem założycielem Wolnej Akademii Sztuk Pięknych w Hamburgu. Od 1961 r. był także członkiem Niemieckiej Akademii Języka i Literatury w Darmstadt.
Po nieporozumieniach z wydawnictwem Wolfgang-Krüger-Verlag przeniósł się do wydawnictwa Suhrkamp Verlag, w którym w 1955 ukazała się jego pierwsza powieść Najpóźniej w listopadzie i któremu pozostał wierny aż do ostatniej powieści Szczęśliwy człowiek (1975).
W 1956 roku rozwiązał z pomocą szwajcarskiego przemysłowca Kurta Böscha firmę ojca i przeniósł się do Aystetten koło Augsburga. Od tego czasu pracował już tylko jako pisarz.