16..
W okresie okupacji niemieckiej brał udział w tajnym nauczaniu akademickim w Warszawie i Częstochowie.
Po wojnie był organizatorem i profesorem Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej (1946–1953 – także jej rektorem), następnie profesorem Uniwersytetu Warszawskiego (1953–1969).
Od 1945 r. członek Polskiej Akademii Umiejętności, od 1952 r. członek korespondent, od 1961 r. członek rzeczywisty Polskiej Akademii NaukCzłonkowie PAN: Skorowidz nazwisk., od 1984 r. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Członek rad naukowych wielu stowarzyszeń naukowych. Wiceminister szkolnictwa wyższego (1953–1959), dyrektor Instytutu Kultury Polskiej w Londynie (1964–1969).
Jako wiceminister był jedną z nielicznych osób bezpartyjnych na tym szczeblu w okresie stalinowskim. Ideowo silnie dystansował się od marksizmu oraz komunizmu, hołdował jednak ideałom pozytywistycznym, uważając, że należy brać udział w odbudowie i tworzeniu polskiej nauki w takich warunkach, jakie są możliweŁ. Bertram, Towarzysze podróży. Bezpartyjni w polskiej elicie rządowej (1949–1956), w: „Polska Ludowa” 1944–1989 – wybrane problemy historii politycznej i społecznej” red. K. Bałękowski, D. Litwin-Lewandowska, Lublin 2016, s. 61..
Jego prace dotyczyły chemii organicznej (alkaloidy, steroidy, sulfony) oraz syntezy chemicznej i fitochemii.