Miesiąc później ochotniczo wstąpił do 1 pułku strzelców podhalańskich i objął dowództwo kompanii karabinów maszynowych. Wraz ze swoją kompanią brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, a następnie w wyprawie na Kijów. Po jej zakończeniu i powrocie do Nowego Sącza zawarł związek małżeński, z którego miał dwóch synów.
Począwszy od 1922 r. został oficerem zawodowym. W późniejszym okresie był słuchaczem: Centralnej Szkoły Strzelania w Toruniu (1925), Szkoły Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu (1928) i Kursu Unifikacyjnego w Rembertowie (1930). 15 marca 1931 został wykładowcą taktyki i geografii wojskowej w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. 10 września 1933 został przeniesiony do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko dowódcy kompanii. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 maja przeniesiony został na stanowisko zastępcy dowódcy Batalionu KOP „Stołpce”. W maju 1938 został przeniesiony do 1 pułku strzelców podhalańskich na stanowisko dowódcy III batalionu. W takim też charakterze wyruszył we wrześniu 1939 r. na front.