Mahabharatę, Ramajanę i purany, przez tradycję indyjską określane jako "zapamiętane" (smryti), wlicza się już przeważnie do klasycznej literatury sanskryckiej, ze względu na odmienności językowe i fabularny charakter. Datowanie tekstów wedyjskich jest bardzo trudne, daty ich powstania mogą się przesuwać nawet o kilka stuleci, ponieważ przez wieki funkcjonowały wyłącznie w przekazie ustnym. Spisano je o wiele później, a najstarsze rękopisy się nie zachowały.
Wedy początkowo nie były spisane, uczono się ich na pamięć – okoliczność ta ma duże znaczenie dla dalszego rozwoju kultury indyjskiej, jako że zaczęto przez to przywiązywać ogromną wagę do dokładności przekazu tekstu, dzięki czemu w kolejnych wiekach mogła się rozwinąć indyjska gramatyka i logika. Najstarsze teksty, zawarte w Rygwedzie (ऋग्वेद ṛgveda, weda hymnów), to zbiór podzielonych na 10 cykli 1028 hymnów, z których większość to hymny pochwalne na cześć bóstw aryjskich. Rygweda zawiera prócz hymnów pochwalnych na cześć bóstw także hymny o charakterze kosmogonicznym, mity, legendy, zaklęcia, a nawet pierwsze indyjskie utwory literackie o charakterze obyczajowym (Lament gracza). To także teksty filozoficzneJoanna Jurewicz, Wędrówka za przestrzenią, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2013, s. 19. . Wiele hymnów Rygwedy ma wysoką wartość literacką.