Na język polski ukazały się tłumaczenia wybranych hymnów Rygwedy (Michalski 1971), Galewicz-Marlewicz (1996), Ługowski (2007) oraz najwięcej przekładów autorstwa Jurewicz (2007, 2013, 2015 oraz 2017)Joanna Jurewicz, Wędrówka za przestrzenią. Krąg drugi, Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2015.Joanna Jurewicz, Wędrówka za przestrzenią. Krąg trzeci, Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2017.
Późniejsze teksty zawierają przede wszystkim formuły magiczne i liturgiczno-ceremonialne, a ich tekst w większości jest zapożyczony z Rygwedy. Jadźurweda (यजुर्वेद yajurveda, weda formuł ofiarnych), zawierająca także w zmienionej formie znaczną część hymnów Rygwedy, występuje w dwóch wersjach, nazywanych „Jadźuwedą białą” (występującą w dwóch nieco różniących się recenzjach) i „Jadźurewdą czarną” (występującą w czterech nieco różniących się recenzjach) – oba teksty grupują treści niezbędne do przeprowadzania rytuału wedyjskiego, przy czym Jadźurweda czarna zawiera dodatkowy komentarz prozaiczny. Samaweda (सामवेद sāmaveda, wiedza muzyczna), także zapożyczająca znaczną część tekstu z Rygwedy, również występuje w kilku recenzjach, zawiera przede wszystkim śpiewy liturgiczne.