Od końca lat 70. XX wieku w Internecie stosowane są adresy IP protokołu w wersji czwartej (IPv4)[. Wykorzystuje on 32-bitowy system adresowania, co pozwala na przydzielenie około 4,3 miliarda unikalnych adresów IP. Adresy IPv4 zapisywane są w postaci czterech liczb dziesiętnych oddzielonych kropkami (np. 192.168.1.1).
Wraz z dynamicznym rozwojem Internetu zapotrzebowanie na adresy IPv4 znacząco wzrosło, co doprowadziło do stopniowego wyczerpywania się ich puli. Na początku XXI wieku przewidywano, że dostępne adresy zostaną wyczerpane w latach 2011–2016, w zależności od regionu świata.
W odpowiedzi na ten problem opracowano nową, szóstą wersję protokołu – IPv6. Wykorzystuje ona 128-bitowy system adresowania, co umożliwia wygenerowanie bardzo dużej liczby unikalnych adresów. Publiczne testy wdrożenia IPv6 odbyły się 8 czerwca 2011 roku w ramach globalnej inicjatywy.
Adres IPv6 ma postać zapisu szesnastkowego i składa się z ośmiu grup po cztery znaki, oddzielonych dwukropkami. Każda grupa może zawierać cyfry od 0 do 9 oraz litery od a do f, którym odpowiadają wartości od 10 do 15.