Dopiero kolejna ofensywa, przeprowadzona na początku 1941 roku siłami wzmocnionymi wojskiem przerzuconym z Afryki Północnej i we współdziałaniu z partyzantami etiopskimi doprowadziły do kapitulacji armii księcia d’Aosty w maju 1941 roku i powrotu do Etiopii cesarza Haile Selassie. W kwietniu samozatopieniu uległy okręty bazującej w Massawie Włoskiej Flotylli Morza Czerwonego. Ostatnie oddziały włoskie w Afryce Wschodniej broniły się w Gonderze do 27 listopada 1941 roku.
Ofensywa włoska w Afryce Północnej, zmierzająca do odzyskania utraconych pozycji i zdobycia Egiptu, rozpoczęła się 13 września 1940 roku. Po zajęciu Sidi Barrani wojska marszałka Grazianiego przeszły do działań pozycyjnych, a w grudniu zostały odrzucone do Libii w wyniku śmiałej kontrofensywy brytyjskiej pod kryptonimem operacja Compass. Na początku 1941 roku Włosi utracili Cyrenajkę wraz z Bardią, Tobrukiem i Bengazi. W lutym do Afryki przybyły pierwsze oddziały niemieckiego Afrika Korps, wspomagając wojska włoskie na froncie w ramach operacji Sonnenblume, a od końca marca rozpoczynając oblężenie Tobruku.