Haakon II Barczysty norw. Håkon II (Sigurdsson) Herdebrei (ur. ok. 1147, zm. 7 lipca 1162) – król Norwegii 1157–1162, z dynastii Yngling.
Urodził się prawdopodobnie w 1147 lub 1148 r., był pozamałżeńskim synem króla Norwegii Sigurda II Gęby (zm. 1155), wnukiem króla Norwegii Haralda IV Gille.
Po śmierci króla Sigurda I Jorsalfara w 1130 r. nastąpił w Norwegii okres wieloletniej wojny domowej pomiędzy kolejnymi pretendentami, którzy powoływali się na swoje prawa do korony królewskiej. W późniejszym czasie partia dążąca do zjednoczenia kraju pod władzą jednego króla została nazwana stronnictwem narodowym (tzw. Birkebeiner), zaś partia przeciwna, według której każdy potomek królewskiego rodu miał prawo do części władztwa, została nazwana stronnictwem kościelnym (tzw. Baglar)
Po 1140, po pokonaniu przeciwników, zwierzchnią władzę w królestwie objął król Inge I Garbaty wraz ze swymi braćmi Sigurdem II Gebą oraz Eysteinem II, którzy formalnie również nosili tytuły królewskie. Po krótkim okresie pokojowego współwładztwa doszło do walk pomiędzy braćmi a później Inge I zamordował obu braci, Sigurda II w 1155, Eysteina w 1157.