W 1652 na Boże Narodzenie w dopiero co zadaszonym kościele odbyło się pierwsze uroczyste nabożeństwo. Trzecia zbiórka przeprowadzona przez dwóch mieszczan w następnym roku umożliwiła budowę pastorówki. Ledwo co obydwaj kaznodzieje wprowadzili się do swoich mieszkań; 24 sierpnia 1654 huragan spowodował zawalenie się świątyni. Katastrofa musiała być zupełna, skoro rada miejska chcąc storpedować odbudowę kościoła, argumentowała, odwołując się do literalnej treści cesarskiego reskryptu, że monarcha zezwolił wprawdzie na budowę kościoła, ale nie kościoła przewróconego. Choć nie bez perturbacji, budowa mogła być podjęta na nowo. Tym razem pozyskano przychylność elektora Brandenburgii, otrzymano też zapomogę od stanów księstwa głogowskiego. Zakończenie odbudowy przypadło na koniec 1655. Kościół od początku nazywano die Hütte Gottes (w dowolnym tłumaczeniu Boża Strzecha), co odnosiło się także do jego kształtu, a zwłaszcza małej wysokości.