prawo|280px|Wizja uszczęśliwiająca: Dante i Beatrycze wpatrujący się w najwyższe niebo (Empireum), gdzie zbawieni i aniołowie kontemplują Boga pod postacią mistycznej, świetlistej Róży. Rycina Gustave’a Doré (1868) do Boskiej komedii. Niebo – w religioznawstwie i teologii transcendentna lub mityczna kraina bądź stan istnienia stanowiący część zaświatów. W większości systemów wyznaniowych i mitologicznych kojarzone jest z miejscem przebywania bóstw, aniołów oraz dusz zbawionych ludzi, którzy osiągnęli stan ostatecznej doskonałości, wiecznej szczęśliwości lub nagrody za cnotliwe życie na Ziemi.
Starożytny Bliski Wschód W mitologiach starożytnego Bliskiego Wschodu niebiosa pojmowano najczęściej jako zespół koncentrycznych kopuł sklepionych nad płaską ziemią. W kosmologii mezopotamskiej (sumeryjskiej i babilońskiej) wyróżniano zazwyczaj trzy (lub siedem) niebios, z których każde miało być utworzone z innego szlachetnego kamienia – najniższe z jaspisu, środkowe z błękitnego kamienia saggilmut, a najwyższe z kamienia luludānītu, uosabianego przez boga nieba Ana.