W ujęciu tym niebo było wyłączną siedzibą bogów, a śmiertelnicy nie mieli do niego dostępu po śmierci – ich cienie zstępowały do mrocznego świata podziemnego (Kurnugia). Świątynie, takie jak Ekur w Nippur, uważane były za punkty styczne łączące niebiosa z ziemią (tzw. „sznur cumowniczy nieba i ziemi”, sum. Dur-an-ki).
Religie abrahamiczne W religiach abrahamicznych (judaizm, chrześcijaństwo, islam) niebo stanowi nade wszystko sferę transcendencji i wiecznej chwały Boga, a zarazem cel ostatecznego przeznaczenia człowieka. W pogłębionej refleksji teologicznej niebo definiowane jest nie jako fizyczna lokalizacja w obrębie obserwowalnego kosmosu, lecz jako ontologiczny stan zjednoczenia i doskonałej komunii stworzenia ze Stwórcą, często opisywany w kategoriach hierarchicznych (np. tradycja siedmiu niebios).
Judaizm W tradycji biblijnej i eschatologii żydowskiej pojęcie niebios (hebr. שָׁמַיִם, szamajim) oznacza zarówno sklepienie niebieskie, jak i transcendentne mieszkanie Boga.