Wyjątkowe miejsce w chwale nieba przysługuje Matce Bożej. 1 listopada 1950 roku papież Pius XII ogłosił konstytucją apostolską Munificentissimus Deus dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, definiując, że Maryja po zakończeniu biegu ziemskiego życia została z ciałem i duszą wzięta do niebieskiej chwały. Jest ona postrzegana jako prawzór i eschatologiczna ikona Kościoła, uprzedzająca chwałę, do której powołani są wszyscy wierzący.
Rozwój historyczny doktryny Refleksja nad życiem niebiańskim ewoluowała w Kościele od wczesnochrześcijańskich pism Ojców Kościoła, którzy zmagali się z gnostyckimi próbami zanegowania realności zmartwychwstania ciała i podkreślali integralność zbawienia całego człowieka. W okresie patrystycznym istniały spory co do tego, czy sprawiedliwi oglądają Boga natychmiast po śmierci, czy też spoczywają w „łonie Abrahama” aż do dnia sądu powszechnego.