U młodych osobników służą one do przytrzymywania muszli lub łupin kokosów noszonych w celach ochronnych, natomiast u dorosłych pełnią funkcję lokomocyjną i pomagają we wspinaczce. Ostatnia para odnóży uległa silnej redukcji i zazwyczaj spoczywa ukryta w komorze skrzelowej pod karapaksem. U samic kończyny te pomagają w pielęgnacji jaj, a u samców odgrywają rolę podczas kopulacji. Ubarwienie Birgus latro wykazuje dużą zmienność geograficzną, przybierając odcienie od pomarańczowoczerwonych po fioletowoniebieskie. O ile w wielu regionach dominują barwy niebieskie, o tyle na niektórych obszarach, na przykład na Seszelach, przeważają osobniki czerwone.
Mimo że Birgus latro wywodzi się od przodków zbliżonych do innych pustelników, jedynie najmłodsze osobniki tego gatunku wykorzystują muszle ślimaków lub połamane łupiny orzechów kokosowych do ochrony miękkiego odwłoka. W przeciwieństwie do pozostałych gatunków pustelników dorosłe skorupiaki nie noszą muszli. Zamiast tego utwardzają tergity swojego odwłoka poprzez odkładanie chityny oraz węglanu wapnia. Brak fizycznych ograniczeń, z jakimi wiąże się życie w cudzej skorupie, pozwala im osiągać znacznie większe rozmiary niż innym przedstawicielom rodziny Coenobitidae. Choć na skutek procesu ogólna morfologia B.