latro przypomina budowę prawdziwych krabów, zwierzęta te dodatkowo zabezpieczają odwłok, podwijając go pod ciało.
Egzoszkielet chroni skorupiaki z gatunku Birgus latro i ogranicza utratę wody na lądzie, wiąże się jednak z koniecznością okresowego linienia. Dorosłe osobniki przechodzą ten proces zazwyczaj raz w roku. W tym celu wykopują norę o głębokości do jednego metra, w której ukrywają się aż do stwardnienia nowego pancerza. Czas utwardzania egzoszkieletu zależy od wielkości osobnika i wynosi przeważnie od 1 do 3 tygodni, natomiast całkowity okres przebywania w ukryciu może trwać od 3 do 16 tygodni.
Układ oddechowy thumb|Rycina przedstawiająca Birgus latro, pochodząca z dzieła Dictionnaire d’Histoire Naturelle z 1849 roku Poza stadium larwalnym przedstawiciele Birgus latro nie potrafią pływać i po dłuższym zanurzeniu w wodzie toną. Do oddychania wykorzystują przekształconą i silnie unaczynioną ścianę jamy skrzelowej. Struktura ta, uznawana za ewolucyjny etap przejściowy między skrzelami a płucami, stanowi jedno z kluczowych przystosowań tych skorupiaków do życia na lądzie. Narząd ten zbudowany jest z tkanki przypominającej skrzela, która zaadaptowała się do pobierania tlenu bezpośrednio z powietrza atmosferycznego.