Bembo nie poprzestał na teorii. Odnalazł w starych rękopisach i wydał Zbiór pieśni (Il canzoniere) Petrarki i Boską Komedię Dantego. Aldo Manuzio twierdzi, że dopiero Bembo uczynił Petrarkę popularnym, wcześniej prawie go nie znano. Śladem Bemba poszli niezwłocznie inni, wydając dawne teksty włoskie ze skrupulatnością, z jaką opracowywano wówczas edycje autorów starożytnych. W 1525 r. ukazało się staranne wydanie Zbiorku nowel (II novellino), zaś w dwa lata później – staranniejsze jeszcze edycje Dekameronu i wierszy wczesnych poetów toskańskich.
Wiersze i petrarkizm thumb|upright|Sogno, 1492–1494 thumb|upright|Pietro Bembo, Historia Veneta, 1729 Bembo przez całe życie pisał wiersze. W 1530 roku wydał po raz pierwszy swoje Rime (Rymy), które następnie stale wzbogacał i doskonalił, pragnąc opowiedzieć – na wzór mistrza – dzieje swojej duszy. W odróżnieniu jednak od Petrarki, który natchnienia szukał w czystej miłości do Laury, ideałem Bemba była prosta Rzymianka, Morosina, z którą miał troje dzieci. Wiersze jego nie wynikają z potrzeby wewnętrznej. Pisał strzeliste sonety do Weroniki Gambary, chociaż jej nigdy nie widział. Nawet w utworach uważanych za najlepsze, jak kancony do słowika (O rossignuol ...) i na śmierć brata, czy w sonecie do Najświętszej Panny (Alla Vergine ...) pozostał tylko uzdolnionym naśladowcą Petrarki.