Tylko nieco bardziej oryginalne są jego Stanze (1507, Stance), 50 oktaw podejmujących argumentację Gismonda z Rozmów w Asolo w obronie miłości.

Śladem Bemba poszła cała rzesza poetów, często zupełnie domorosłych; petrarkizm rozwinął się nadzwyczaj bujnie, choć nie wydał wielu godnych uwagi owoców. Ludzie wykształceni, a w szczególności szlachta, posługiwali się językiem lirycznym Petrarki – zwłaszcza w najłatwiejszej do opanowania formie sonetu — aby dowieść sobie i innym, że umieją uczestniczyć w życiu towarzyskim na właściwym poziomie. Kawalerowie i damy nie rozstawali się z podręcznym wydaniem Zbioru pieśni mistrza, zw. „il petrarchino” (małym Petrarką). Rzymskie i weneckie damy nie rozstawały się z nim jak z książeczką do nabożeństwa. Złota młodzież przechadzał się z kwiatami za uchem, w perfumowanych rękawiczkach, z Petrarką wyglądającym z kieszeni, rzucając miłosne spojrzenia na przechodzące kobiety. Pisanie wierszy stało się wyrazem wyższej kultury, jak w XIX wieku gra na fortepianie.