Za najsłabsze opowiadanie ze zbioru (choć mimo wszystko „niezłe”) opowiadanie uznał Gruchę („Pointa zabawna i nieco nostalgiczna, ale dla mnie nieprzekonująca”) i „Piórko w żywopłocie” („opowiadanie jest ciekawe [ale] zakończenie zawodzi... napisane na siłę”). Do najlepszych zaliczył Zeppelin L59/2 („rozwój fabuły jest niezwykle intrygujący, zaś rozwiązanie zaskakujące”). Pozytywnie odniósł się też do Po drugiej stronie, pisząc, że „napisane jest bardzo starannie, zaś równoległa narracja męża i zony wydają się być delikatnym dialogiem zakochanych”. Pochwalił tytułową Czerwoną gorączkę za „bardzo ciekawą koncepcję”, Błękitny trąd (za „dość zaskakującą pointę”), Silnik z Łomży (za tematykę „słowiańskich wynalazków i „zakończenie [które] zaskakuje i jest sympatyczne”), Wujaszek Igor („wciągająca opowieść”) i Samolot von Ribbentropa („Sprawnie napisane”). Opisując Gdzie diabeł mówi dobranoc, określił je jako „dystopijną, ponurą wizję świata opanowanego przez radykalny fundamentalizm islamski”, inspirowaną obecnymi problemami Europy. W Operacji »Szynka« recenzent zauważył krytykę systemu politycznego, zarówno ery PRL-u, jak i dzisiejszego, ukazującym pogląd autora, że każda „władza – czarna czy czerwona... ma społeczeństwo za nic”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Czerwona gorączka · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.