Przeprowadził się do Krasnodaru, gdzie ukończył studia filologiczne. W 1940 roku obronił dysertację z dziedziny historii średniowiecznej literatury zachodnioeuropejskiej.
Latem 1932 r. Wasyl Barka ożenił się z adygejską dramatopisarką Dolethan Natho, a w 1933 r. urodził mu się syn Jurij. Przeżył tragedię sztucznego głodu, co w wielkim stopniu odbiło się na jego twórczości. Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się do oddziałów pomocniczych Armii Czerwonej (tzw, opołczienija), został poważnie ranny podczas walk i znalazł się po drugiej stronie frontu. Początkowo ukrywał się tam, a później zalegalizował swój pobyt pod niemiecką okupacją i znalazł pracę jako korektor w gazecie "Kubań".
Jednak 29 stycznia 1943 zmuszony przez władze III Rzeszy, wyjeżdża na roboty przymusowe do Berlina. W 1945 przedostał się w kierunku Augsburgu, gdzie znalazł się w obozie dla dipisów. W Niemczech pozostawał do 1950 r. W końcu udało mu się wyjechać do Ameryki i tam kontynuować pracę twórczą. Pracował w "Radiu Swoboda" oraz ukraińskich emigracyjnych czasopismach. 11 kwietnia 2003 r. w wieku 95 lat Wasyl Barka umiera w Nowym Jorku.