Stanisław Mateusz Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w Nowym Żmigrodzie?, zm. 1563) – działacz reformacyjny, poseł na sejmy, właściciel zamku w Niedźwiedziu, zagorzały zwolennik reformacji – najpierw luteranizmu, potem kalwinizmu.
Życiorys Był synem Stanisława Stadnickiego kasztelana sanockiego. W 1548 występował jako zdecydowany przeciwnik małżeństwa Zygmunta Augusta z Barbarą Radziwiłłówną, był też zwolennikiem włączenia Prus i Litwy do Korony. W 1550 został po raz pierwszy obrany na sejmiku proszowickim posłem na sejm piotrkowski, na którym nie zaznaczył jednak swojej obecności.
W tym czasie jego działalność publiczna podporządkowana była propagowaniu protestantyzmu; odrzucał posty, występował przeciw klerowi i roztaczał opiekę nad duchownymi porzucającymi Kościół katolicki. W październiku 1550 uczestniczył w synodzie protestanckim w Pińczowie. Stadnickiemu zarzucono propagowanie herezji, zmuszanie rodziny, służby i poddanych do przyjmowania komunii pod dwiema postaciami, wprowadzenie do Dubiecka heretyckiej liturgii i zwyczajów oraz roztaczanie opieki nad ekskomunikowanym Wojciechem z Iłży. Biskup Jan Dziaduski obłożył go ekskomuniką, skazał go na utratę czci i dóbr, zaś wykonanie wyroku powierzył władzy świeckiej.