Wyrok sądu ogłoszono 19 grudnia 1551.
Stadnicki został obrany marszałkiem sejmiku proszowickiego, na którym zdecydowanie wystąpił przeciwko jurysdykcji biskupiej i powołał się na szlacheckie przywileje, zgodnie z którymi nikt ze stanu rycerskiego nie może być skazany na utratę czci i dóbr bez wyroku sądu sejmowego. Ostatecznie na sejmie piotrkowskim 1552 biskupi zgodzili się na roczne zawieszenie swojej jurysdykcji. Po dwóch procesach wytoczonych mu przez biskupa przemyskiego prowadził ostrożne postępowanie antykościelne. Założył szkołę dla młodzieży szlacheckiej w Dubiecku. W 1558 porzucił luteranizm na rzecz kalwinizmu i w tym wyznaniu ochrzcił (po raz drugi) swych synów. Jako poseł województwa krakowskiego wziął udział w sejmie piotrkowskim 1558–1559 i 20 grudnia 1558 wystąpił w imieniu izby poselskiej z prośbą, by król wydał dekrety odbierające nieprawnie trzymane królewszczyznyPosłowie ziemscy koronni 1493–1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s.107, 131.. Stadnicki nie piastował żadnych urzędów. Często występował przed aktami ziemskimi zarówno we własnych sprawach, jak i w roli plenipotenta.