Marcin Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. ok. 1552, zm. przed 11 października 1628 rokuPosłowie ziemscy koronni 1493–1600, pod red. Ireny Kaniewskiej, Warszawa 2013, s. 290.), z Nowego Żmigrodu, kasztelan sanocki, ochmistrz dworu carowej Maryny Mniszchówny, dziedzic; Krzemienicy, klucza Jawornika Polskiego i Rymanowa, poseł na sejmy.
Był synem Stanisława Mateusza, bratem Stanisława Diabła Stadnickiego. Poseł na sejm zwyczajny 1585 roku z ziemi sanockiej. Z bratem Stanisławem wystąpił na sejmie warszawskim w lutym 1585 w obronie Zborowskich, znajdując się tam zapewne nie w charakterze posła. W czasie kolejnej elekcji stanął po stronie Maksymiliana Habsburga. Brał udział w oblężeniu Krakowa w listopadzie 1587 udział w walkach nie zaszkodził Stadnickiemu objęto go amnestią i jako poseł pojawiał się na kolejnych sejmach w latach 1589, 1590, 1592 i 1593 reprezentując ziemię sanocką. 25 czerwca 1590 uczestniczył w obradach sejmiku województwa krakowskiego w Proszowicach. Mandat poselski uzyskał na sejmy w latach 1597, 1598, 1603 i 1605 uczestniczył w nich jednak mało aktywnie. Wychowany w kalwinizmie przeszedł ok. 1585 na katolicyzm i ze swoich dóbr wypędził pastorów, oddając zbory katolikom.