Kościół św. Andrzeja Apostoła w Barczewie – gotycki kościół wzniesiony pod koniec XIV w. wraz z klasztorem franciszkanów konwentualnych (prowincji saskiej), odbudowany na przełomie XVI i XVII w. w stylu postgotyku i przekazany bernardynom z prowincji polskiej.
Historia W przywileju lokacyjnym Barczewa z 6 lipca 1364 r. biskup warmiński Jan Stryporck przekazywał franciszkanom parcelę położoną przy wschodnim odcinku murów obronnych miastach. Kościół i klasztor powstały w kilku etapachP. Samól, Kościół św. Andrzeja w Barczewie. Historia przekształceń zespołu franciszkańskiego, Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2023, s. 85-92.. Jeszcze końcu XIV w. powstało prezbiterium, którego ściana wschodnia została nadbudowana na mur obronnyP. Samól, Kościół św. Andrzeja w Barczewie..., s. 92-96. W 1414 r. podczas wojny głodowej Barczewo zostało złupione, a klasztor i kościół franciszkanów spalony. W 1 poł. XV w. kościół został odbudowany i rozbudowany o korpus nawowy. W tym czasie gotycki klasztor składał się z co najmniej dwóch skrzydełP. Samól, Kościół św. Andrzeja w Barczewie..., s. 97-102.: wschodniego i południowego (z krużgankiem). W okresie reformacji konwent zakonny opustoszał, a klasztor ostatecznie opustoszał w 1554 r.P. Samól, Kościół św. Andrzeja w Barczewie..., s. 106. W 1565 r.