W hanzeatyckim Hamburgu, z inspiracji rajców miejskich Hermanna Lange i Nikolausa Schocke, przygotowano specjalnie wysposażony okręt nazwany potocznie „Łaciatą Krową” (Bunte Kuh), który postawiono na czele flotylli wojennej zamaskowanej jako handlowa. Wskutek zasadzki w pobliżu wyspy Helgoland, zaplanowanej i dokonanej przez sławnego niderlandzkiego żeglarza Simona van Utrecht, do niewoli dostało się 70 piratów, a 40 zginęło w walce; wśród nich znalazł się jeden z legendarnych przywódców – Klaus Störtebeker. Po procesie zostali straceni na hamburskiej wyspie Grasbrook poprzez ścięcie mieczem, a ich głowy na palach wystawiono wzdłuż rzeki.
Przywódcę pozostałych na wolności piratów – Gödeke Michelsa, ujęto latem 1402 i potraktowano podobnie. Te spektakularne wydarzenia nie oznaczały jednak zakończenia działalności Braci Witalijskich, którzy jeszcze w 1429 splądrowali i spalili Bergen w Norwegii. Ścigano ich i zwalczano na Morzu Północnym aż do 1488 roku. Byli już wtedy na wpół legendarną organizacją piracką. Po 1435 w historiografii zanikają wszelkie świadectwa o nich. Samo ujęcie Störtebekera było dla Hanzy tak doniosłym wydarzeniem, że imieniem kapitana Simona van Utrecht nazywano później mosty i ulice w miastach Ligi. W 1897 poświęcono mu również jeden z czterech monumentów na hamburskim między St.