załoga piracka skapitulowała 5 kwietnia. W latach 1403–1404 krzyżacy bronili zajętej Gotlandii w wojnie toczonej ze Szwecją i Danią.

Wydarzenie to skutecznie podcięło istnienie pirackiej organizacji na Bałtyku. Część piratów schroniła się w północnej Szwecji (Norrlandia), inna udała się do zachodniej Finlandii oraz na wyspy Ertholmene w pobliżu Bornholmu. Główna grupa pożeglowała przez cieśninę Kattegat i opływając północną Danię, schroniła się na wybrzeżu wschodniofryzyjskim. . Przywódcami Witalijczyków byli wówczas Gödeke Michels i Klaus Störtebeker – doświadczeni żeglarze, wcześniej napadający statki w Zatoce Helgolandzkiej i u wybrzeży Niderlandów.

We Fryzji i na Morzu Północnym Przejmując inicjatywę Hanza zdecydowała ostatecznie rozprawić się z piratami, których liczebność oceniano na 1500 ludzi. W pierwszym rzędzie skierowano uwagę na Fryzyjczyków, którzy udostępniali Braciom Witalijskim kwatery zimowe. W 1400 podczas akcji przeszukiwania zatok fryzyjskiego wybrzeża przez tzw. kogi pokoju, zlikwidowano 80 piratów. Kolejnych 25 zostało wydanych wojskom Hanzy i straconych na rynku w Emden. thumb|240px|Egzekucja Störtebekera w Hamburgu (ulotka wydana na 300-lecie kaźni) Zimą 1401 zadano kolejny cios.