Psychologowie Jack Drescher, Ariel Shidlo i Michael Schroeder, redaktorzy książki poświęconej analizie terapii konwersyjnej, zauważyli, że pomimo usunięcia homoseksualności z listy chorób psychicznych przez WHO w 1990 roku i znacznego polepszenia się sytuacji polityczno-społecznej osób nieheteroseksualnych w Stanach Zjednoczonych, „marginalny podzbiór specjalistów od zdrowia psychicznego wciąż diagnozuje i leczy osoby o orientacji homoseksualnej tak, jakby były chore”, a w „swym terapeutycznym entuzjazmie – o ile nie ideologicznym lub religijnym zapale – stwarzania heteroseksualistów; terapeuci ci nie zauważają lub ignorują wszelkie możliwie szkodliwe efekty takich terapii”, z których żadna nie wykazała się skutecznością.

W ramach terapii konwersyjnej stosuje się różne metody, między innymi: psychoterapię opartą na rozmowie, psychoanalizę, metodę awersyjną, operacje mózgu, kastrację chirurgiczną lub chemiczną, hipnozę, gwałt korekcyjny oraz różne praktyki religijne, w tym modlitwę i egzorcyzmy.