Druga połowa wieku XVI przyniosła Litwie ożywienie kulturalne związane z reformacją katolicką. W 1570 powstało wileńskie Kolegium Jezuickie, od roku 1578 mające status akademii. W Akademii Wileńskiej rozwijały się obok innych także nauki filologiczne, w skład których wchodziło także pierwotne zainteresowanie językiem litewskim – dzięki zainteresowaniu oo. jezuitów ewangelizacją ludu, powstały pierwsze słowniki, gramatyki i podręczniki języka litewskiego. Istniały też przekłady literatury religijnej, katolickie (Mikalojus Dauksza, Katechismas, Postilla catholicka) i protestanckie (Jurgis Petkevičius, Polski z litewskim katechizm, Wilno 1598; Jokūbas Morkūnas, Postilla lietuviška, Wilno 1600).
Wiek XVII W wieku XVII literatura litewska rozwija się słabiej niż w XVI – mimo nieustającego patronatu Akademii Wileńskiej i rodów magnackich, coraz większe znaczenie zdobywał sobie język polski i łaciński, a reformacja protestancka słabła. Na Litwie Małej teksty religijne były nieliczne – należą do nich np. Žemčiūga teologiška Simonasa Vaišnorasa (Królewiec 1600) i Naujos giesmių knygos Danieliusa Kleinasa (Królewiec 1666). W Wielkim Księstwie Litewskim obok ściśle religijnych powstawały utwory fabularne i poetyckie o tematyce biblijnej, antycznej i okolicznościowej.