Sándor Ferenczi (ur. 7 lipca 1873 w Miszkolcu, zm. 22 maja 1933 w Budapeszcie) – węgierski neurolog i psychoanalityk.
Życiorys Urodził się w rodzinie wielodzietnej jako piąty z siedmiu synów Barucha Fränkla i Rosy z domu Eibenschütz; miał cztery siostry. Jego ojciec, pochodzący z polskiej Galicji Żyd, w 1879 przyjął węgierską formę imienia i nazywał się odtąd Bernát Ferenczi.
Ukończył protestancką szkołę średnią w Budapeszcie – stąd udał się do Wiednia, gdzie podjął studia medyczne. Po ich ukończeniu w 1894 roku pracował jako neurolog w budapeszteńskim szpitalu Świętej Elżbiety (Szent Erzsébet Kórház). Tutaj przez dłuższy czas studiował literaturę psychoanalityczną, zanim na początku 1908 roku spotkał się w Wiedniu z Sigmundem Freudem i został jego uczniem.
Na I Kongresie Psychoanalitycznym (27 kwietnia 1908 roku w Salzburgu) Ferenczi wygłosił wykład „Psychoanaliza i pedagogika”. Przedstawił w nim rewolucyjny projekt połączenia psychoanalizy freudowskiej z aktywnością pedagogiczną. „Rewolucja wewnętrzna”, jaką miała umożliwiać doktryna freudowska, mogłaby być „pierwszą rewolucją, której owocem byłoby przyniesienie prawdziwej ulgi rodzajowi ludzkiemu”. Podobne stanowisko reprezentował na kongresie inny jego uczestnik, Otto Gross.