W ostatnich latach życia Ferenczi powrócił też do programu, którego wyrzekł się w latach wczesnej działalności, a zatem do idei „rewolucji wewnętrznej”.
Ferenczi przez wiele lat chorował na niedokrwistość złośliwą i zmarł z jej powodu. Ernest Jones twierdził, iż pod koniec życia Ferenczi zdradzał objawy choroby psychicznej. Na rok przed śmiercią Ferenczi wziął udział w XII Międzynarodowym Kongresie Psychoanalitycznym w Wiesbaden (4 września 1932), gdzie wygłosił swój najsłynniejszy referat o „pomieszaniu języków” między dzieckiem i dorosłym (Sprachverwirrung zwischen den Erwachsenen und dem Kind) – opisał w nim mechanizm utożsamienia dziecka z agresorem – utożsamienia, które w sytuacji agresji czy molestowania seksualnego jest mechanizmem zapewniającym mu przeżycie.
Literatura Pisma Ferencziego Ohne Sympathie keine Heilung: Das klinische Tagebuch von 1932, Fischer, Frankfurt (1999), , . Schriften zur Psychoanalyse (1908-1933) Psychoanalyse und Pädagogik (1908)
Korespondencja Sigmund Freud-Sándor Ferenczi, Briefwechsel, herausgegeben von Ernst Falzeder und Eva Brabant, Wiedeń, Böhlau-Verlag. Sandor Ferenczi-Georg Groddeck, Briefwechsel 1921-1933, Fischer Taschenbuch Verlag GmbH, Frankfurt nad Menem 1986, .
Pisma o Ferenczim Paul Harmat, Freud, Ferenczi und die ungarische Psychoanalyse, Tybinga, Ed. Diskord 1988.