W 1910 roku w dworcu funkcjonowały: inspekcja zakładowa, inspekcja maszyn, zarząd dworca i kasa dworcowa. W dwudziestoleciu międzywojennym część dworca zajmował Sąd Okręgowy, a ponadto działały wówczas: Kolejowa Kasa Oszczędności, księgarnia, kantor, urząd pocztowo-telegraficzny, komisariat kolejowy i restauracja.
W 1924 roku przebudowano westybul zachodniej hali dworca, a w latach 1924–1925 roku wzniesiono, zamykający kompleks dworcowy od strony zachodniej, trójkondygnacyjny budynek na rogu ulic Dworcowej i św. Jana. W latach 1930–1931 nadbudowano najstarszą, administracyjną część dworca kolejowego.
mały|lewo|Gmach dworca w Katowicach na widokówce wydanej po 1931 roku
Gmach katowickiego dworca kolejowego w swoim pierwotnym przeznaczeniu funkcjonował do 1972 roku, kiedy to w rejonie ulic 3 Maja i Stawowej oddano do użytku nowy, brutalistyczny dworzec kolejowy. Został wzniesiony w latach 1966–1972 w miejsce dawnej ekspedycji towarowej według projektu warszawskich „Tygrysów”: Wacława Kłyszewskiego, Jerzego Mokrzyńskiego i Eugeniusza Wierzbickiego.