W latach 1951–1955 był stypendystą nowojorskiej . We wrześniu 1956 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie prowadził wykłady w ramach Haskell Lectures w Uniwersytecie w Chicago. W październiku otrzymał na tym uniwersytecie stanowisko profesora () historii religii. Odtąd co roku nauczał dwa semestry w Chicago, a wakacje spędzał w Europie. W 1960 roku wziął udział w Kongresie Historii Religii w Marburgu. W 1970 roku wziął udział w Międzynarodowym Kongresie Historii Religii w Sztokholmie.

Kontakty z innymi myślicielami Osobista przyjaźń wiązała Eliadego m.in. z Samuelem Beckettem, Emilem Cioranem, Juliusem Evolą, Eugéne Ionesco, Paulem Ricoeurem; Eliade przyjaźnił się i korespondował z Carlem Gustavem Jungiem.

Z własnego życia szczegółowo zdał sprawozdanie w dzienniku Moje życie.

Koncepcje i publikacje Eliade w poglądach na religię był najbardziej zbliżony do Rudolfa Otto, Nathana Söderbloma oraz Gerardusa van der Leeuwa. Był głównym przedstawicielem tzw. szkoły morfologii świętości w religioznawstwie, inicjatorem nurtu zajmującego się badaniem porównawczym fundamentalnych struktur i archetypów religijnych, manifestujących się w dziejach religii poprzez symbole, mity, hierofanie oraz rytuały.