W kwietniu 1940 r. wyprodukowano wersję Do 215B-3, z której dwa egzemplarze wykonano na zamówienie ZSRR. Dorniery zostały poddane w Związku Radzieckim testom w locie, porównywano również ich osiągi z konstrukcjami radzieckimi. W czerwcu Ministerstwo Lotnictwa Rzeszy zamówiło serię 50 egzemplarzy samolotów rozpoznawczych w wersji Do 215B-4. Maszyny były wyposażone w dwie kamery fotograficzne w kadłubie i podkadłubowej owiewce, mogły też przenosić do 500 kg bomb. Dwadzieścia samolotów wersji B-4 zmodyfikowano i dostosowano do zadań nocnego myśliwca. Po przebudowie nosiły oznaczenie Dornier Do-215B-5 „Kauz 3”. W styczniu 1941 r. zbudowano sześć samolotów w wersji Dornier Do 215B-5, były to ostatnie samoloty produkowane seryjnie.
Wersja Do 215B-5 otrzymała zmodyfikowane uzbrojenie. Przód kadłuba został pozbawiony oszklenia i zamontowano w nim trzy karabiny maszynowe MG 17 oraz działko MG-FF. Następnie zwiększono ilość działek do trzech, dwa dodatkowe zostały zabudowane w owiewce przed dolnym stanowiskiem strzeleckim. Uzbrojenie uzupełniały dwa karabiny maszynowe MG 15 w górnym i dolnym stanowisku strzeleckim. Ta kombinacja uzbrojenia sprawiała, że Do 215B-5 był najsilniej uzbrojonym myśliwcem nocnym użytkowanym na początku 1941 r. przez Luftwaffe.