Zdobycie mostu w Ratyzbonie spowodowało, że arcyksiążę Karol odzyskał połączenie ze swoim prawym skrzydłem złożonym z I korpusu (generał kawalerii Bellegarde) i II korpusu (Kolowrat), które aż dotąd oddzielone były od reszty armii austriackiej przez Dunaj.
Tak więc, gdy główne siły Napoleona maszerowały na Landshut, by przeciąć linie komunikacyjne armii arcyksięcia Karola, ten szedł już z Landshut do Ratyzbony przez Eckmühl, chcąc połączyć się z nadciągającymi z Czech korpusami austriackimi.
Plany bitwy Wraz z opanowaniem mostu w Ratyzbonie arcyksiążę Karol nie musiał już bronić przyczółku w Landshut i zamiast tego przemieścił swoje pozostałe wojska by dokonać koncentracji swej armii, a następnie otoczyć i zniszczyć korpusy Davouta. III korpus Hohenzollerna (około 15 700 żołnierzy) i IV korpus Rosenberga (21 460 żołnierzy) otrzymały rozkaz zatrzymania w miejscu korpusów Davouta. W tym czasie II korpus Kolowrata (28 168 żołnierzy) oraz korpus rezerwowy Liechtensteina (elitarne jednostki grenadierów i kirasjerów miały ruszyć na południe od Ratyzbony i rozwinąć się naprzeciw lewego skrzydła wojsk Davouta. Z nieznanych powodów dowodzący I korpusem (27 653 żołnierzy) K.